TOP
Blogposts Marloes (gastblogger)

“Ongewenste gasten”

Spin in web, ongewenste gasten

Toen we wakker werden, wist ik het al. Dit wordt weer zo’n dag. Zo’n dag waarop niets goed is, 100 keer tot 10 geteld moet worden, een dag waarop heel veel tranen gaan vloeien en waarop veel op de grond gelegen gaat worden. Door m’n peuter overigens, niet door mij.

En dat werd het. Laten we het erop houden; we gingen niet lekker samen die dag. Ik telde de uren af tot het 19.00 uur was en de avond (lees; rust) begon. Ook stomme dagen gaan voorbij en hopelijk kon mijn rustige, relaxte avond deze dag nog redden.

Harig en zwart

Ik besloot iets makkelijks aan te trekken,  aangezien ik toch voor niemand meer hoefde te ‘shinen’ vanavond. En toen was hij daar. Die ongenodigde gast met dat zwarte lijf en harige poten. Hij keek me aan alsof hij zich betrapt voelde, alsof hij liever weer achter de kast was gekropen waar hij zich waarschijnlijk al dagen schuilhield. Ik ben in principe niet bang voor spinnen, maar deze was erg groot! Met de stofzuiger stond ik erbij, klaar om ‘m op te zuigen maar qua grootte was hij in staat om dat ding van me af te pakken en meteen de hele slaapkamer een rondje mee te pakken.

Vreemde man aan de deur

Tring! De bel ging! Ook dat nog. Zouden dat zijn vrienden zijn? Ik deed vlug open en trof een onaantrekkelijke man aan die kwam collecteren voor een nog onaantrekkelijker fonds. Heel even wilde ik hem afwimpelen, totdat ik op een win-win-situatie kwam! “Als u mij helpt, help ik u…”

Slaapkamer

De vreemde man volgde mij naar de slaapkamer. Gelukkig  liep ik al in de totaal onflatteuze joggingbroek, anders had hij wellicht een heel ander idee gekregen toen hij me volgde in het trappengat. Met één beweging had ‘mijn held’ het spinnenbeest onder een glas te pakken en samen zetten we hem buiten, alsof ik wilde checken dat hij hem niet onderweg per ongeluk zou verliezen. Wel iets dichter bij de voordeur van de buurman dan bij de mijne uiteraard.

Avond ook verpest

Zoals afgesproken, deed ik mijn deel van onze afspraak in zijn collectebus en toen namen we afscheid. Bijna wilde ik de voordeur dichtdoen en eindelijk aan mijn avond beginnen, tot ik hem vanaf het tuinpad nog hoorde roepen;  “Maar onthoud wel, ze komen altijd met z’n tweeën he!” Bedankt. Bedankt voor het alsnog verpesten van deze avond. Het werd weer een slapeloze nacht, dit keer niet door mijn peuter, maar door de laatste woorden van mijn onaantrekkelijke held.

Tags:        

«
»

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.