TOP
Blogposts Marloes (gastblogger)

“Vaderdag, klei en koffiebonen”

Koffiebonen en chocola voor vaderdag

Hij komt er weer aan:  Vaderdag. Ik dank degene die heeft bepaald dat deze dag voor na Moederdag valt, want daar pas ik zijn cadeau op aan. Aangezien ik hem niet blij maak met alleen een macaroni ketting of een beplakte papieren stropdas, zal ik aan de bak moeten…

Samen met mijn peuter puber ga ik op pad. We passeren meerdere winkels, maar ik moet snel zijn; nu is ze nog gezellig. In de verte zie ik de parfumeriezaak en ik vraag mijn peuter om door te lopen. Terwijl ik in de winkel loop, af en toe wat op zo’n staafje spuit, word ik aangesproken door drie meiden, die eruit zien alsof ze zo uit ‘Het Gooi’ of uit de behandelkamer van Dr. Schumacher zijn gelopen. Ik wimpel ze af en hou ondertussen mijn dochter in de gaten die al die kleine flesjes ook bijster interessant vindt.

Bruine dingen

Ik roep haar af en toe een belerende ‘Kijken met de oogjes!’ en ‘Handjes op de rug’ toe, zodat mij niets meer te verwijten valt, mocht het misgaan. Tussen mijn zoektocht door naar het juiste luchtje, zie ik op de toonbank een schaal met chocolaatjes staan. Net voordat ik een graai uit de schaal doe, kijkt een van de Gooische tuttebellen geïrriteerd naar mijn dochter, die zich duidelijk niets heeft aangetrokken van mijn adviezen en ook probeert om wat op te spuiten. Ik graai in de chocolaatjes, en sla met m’n vlakke hand zo de bruine dingen achterover.  Op dat moment proef ik direct dat dit niet de chocolade koffieboontjes zijn waar ik op had gehoopt. De Gooische tuttebel kijkt met grote ogen naar wat ik doe, haar was duidelijk wel verteld dat de koffiebonen op de toonbank bedoeld waren om de geur te neutraliseren.

Als een echte coolmom

Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd, de smaakexplosie is verschrikkelijk, evenals de vellen in mijn mond van de bonen. Natuurlijk had ik kunnen gaan lachen en mezelf belachelijk kunnen gaan maken, ‘Och wat dom van me’, maar ik gun de ‘Schumacher patiënten’ dit lolletje niet. Daarentegen besluit ik om stoer door te kauwen en te doen alsof dit volkomen de bedoeling was. Ik pak mijn dochter op, probeer een kokhals reflex weg te slikken en weet niet hoe snel ik naar buiten moet. Daar aangekomen, spuug ik alles uit, maar niet voordat ik als een echte Coolmom eerst de hoek om ben natuurlijk. Het duurt even voordat alle bonen resten uit mijn wangzak verdwenen zijn.

Waardering

Ik baal. Ik baal dat ik nog steeds geen cadeau heb, dat ik de halve middag met een stuk koffieboon tussen mijn tanden heb gelopen en dat mijn vriend geen genoegen neemt met een bal klei, met daarin gegraveerd ‘Mijn vader is een kei’ . Maar dan denk ik aan waar het echt om draait: waardering. We schrijven een lieve kaart en gaan met z’n vieren naar het pannenkoekenrestaurant. Dat zijn de beste cadeaus; dat je er zelf ook nog wat aan hebt.

Meer over onze gastblogger Marloes? Lees het bericht ‘Even voorstellen: Coolmom Marloes!‘.

Tags:            

«
»

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.